Herkenning

De roofwants is 2-3 mm lang, afhankelijk van de soort. Hij is in het algemeen bruin- tot zwartgekleurd en heeft op het einde van het achterlijf een grijs vlak. De Orius majusculus is iets groter dan de Orius insidiosus.De eitjes worden in het blad afgezet en zijn niet waarneembaar. De net uit het ei gekomen nimfen (0.4-0.5 mm) zijn glanzend en vrijwel kleurloos. Na een paar uur zijn ze groenachtig geel geworden. In de tweede en derde nimfstadium (1.6-1.8 mm) worden ze donkerder en gaan hoe langer hoe meer op volwassen wantsen lijken. In alle beweeglijke ontwikkelingsstadia hebben wantsen de zo bekende zuigsnuit.

Leefwijze

De Orius overwintert als volwassen wants. Afhankelijk van de soort, gaan de bevruchte vrouwtjes in oktober/november in diapauze. Ze kruipen weg onder een laag strooisel en in kieren. De inheemse soort Orius majusculus komt in april weer te voorschijn, waarna de eitjes worden afgezet. De Orius insidiosus verbreekt eind februari zijn diapauze. Wanneer de Orius lavigatus in kassen zijn diapauze verbreekt, is nog niet bekend.
Naast de daglengte zijn ook de temperatuur en het voedselaanbod van invloed op de ontwikkeling van de Orius. Zo treedt bij de Orius insidiosus onder de 15 ºC geen verdere ontwikkeling meer op. In onderstaand overzicht is de invloed van de temperatuur op de ontwikkeling weergegeven.

Als de Orius alleen maar trips te eten krijgt en geen stuifmeel, kan de overleving van een eerste nimf tot adult tot 70% teruglopen. Dit is dan ook waarschijnlijk de verklaring van het feit dat de Orius zich gemakkelijker ontwikkelt in gewassen met bloemen die ook stuifmeel leveren dan bijvoorbeeld in komkommer.

Verdere informatie

Roofwantsen van het geslacht Orius komen over de hele wereld voor. In Nederland wordt 's zomers in kassen de Orius majusculus aangetroffen